บทที่ 161: ระดับสูงจนพูดไม่ได้

บทที่ 161: ระดับสูงจนพูดไม่ได้

“ฉันเห็นมันแล้ว”

มีคนพูดเสียงเบา ทุกสายตาจึงหันไปทางนอกหน้าต่างพร้อมกัน

ใต้ชั้นเมฆสีเทาขาว เครื่องบินโบอิ้ง 737 ลำหนึ่งในลวดลายสีน้ำเงินขาวกำลังลดระดับลงอย่างมั่นคง ไฟนำร่องที่ปลายปีกทั้งสองข้างกะพริบสลับกันเป็นสีแดงกับสีเขียว ล้อลงจอดถูกกางออกแล้ว และแผ่นปีกเสริมก็อยู่ในตำแหน่งเปิดเต็มที่

ขนาบอยู่สองข้างของมันคือฉลามบิน-15 สองลำ รักษาระยะบินประกบที่แม่นยำถึงระดับเมตร ปีกของพวกมันแทบจะสัมผัสกระแสวนที่ปลายปีกของเครื่องบินโดยสาร

เมื่อเครื่องบินโดยสารลดระดับลงเหลือห้าร้อยเมตร ฉลามบิน-15 ทั้งสองลำก็เชิดหัวขึ้นพร้อมกัน ปลายปีกลากกระแสวนสีขาวขนานกันสองสาย ก่อนบินวนเหนือหอบังคับการหนึ่งรอบ แล้วแยกตัวออกด้วยวงเลี้ยวรบอันสวยงาม หายลับเข้าไปในชั้นเมฆ