บทที่ 157: แม้แต่ของแบบนี้ก็เอาออกมาแล้วเหรอ?

บทที่ 157: แม้แต่ของแบบนี้ก็เอาออกมาแล้วเหรอ?

มหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก น่านน้ำแห่งหนึ่ง

รัตติกาลดุจผืนกำมะหยี่ชุ่มหมึก กดทับลงบนผิวมหาสมุทรอย่างหนักอึ้ง

แสงจันทร์ถูกกลืนหายไปจนหมดด้วยชั้นเมฆหนาทึบ ผืนน้ำกับท้องฟ้ากลืนเป็นสีเดียวกันจนแยกไม่ออกว่าส่วนไหนคือน้ำ ส่วนไหนคือฟ้า

ท่ามกลางความมืดมิดไร้ขอบเขตนี้ เรือยักษ์หลายลำกำลังแหวกคลื่นไปข้างหน้าอย่างเงียบงัน

นี่คือกองเรือโจมตีเรือบรรทุกเครื่องบินที่จัดกำลังเต็มอัตรา

บนดาดฟ้าของเรือบรรทุกเครื่องบินพลังงานนิวเคลียร์เรแกน เรือธงของกองเรือ ไอน้ำจากเครื่องส่งเครื่องบินควบแน่นเป็นกลุ่มหมอกสีขาวซีดในราตรี ขณะที่ไฟสัญญาณกะพริบเป็นจังหวะ ทั้งอันตรายและเย้ายวน