กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 123: ลูกบ้านเรา เราก็ต้องเอ็นดูเอง!
หวังเจี้ยนกั๋วต่อสู้กับความคิดตัวเองอยู่หลายรอบ สุดท้ายก็ได้แต่กัดฟัน
จะอนุมัติหรือไม่ก็เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ข้างบน หน้าที่ของเขาคือส่งต่อคำพูดเท่านั้น
อย่างมากก็แค่โดนผู้อำนวยการหลี่แซวว่า “พี่หวัง นายโดนนักเรียนของตัวเองหลอกมาหรือเปล่า” ยังไงหน้าหนาของเขาก็ไม่ได้มีค่าอะไรอยู่แล้ว
“ผมช่วยนายส่งเรื่องไปถึงผู้อำนวยการหลี่ได้เท่านั้นนะ จะผ่านหรือไม่ผ่าน ผมรับรองไม่ได้”
“ขอบคุณนะพี่หวัง”
เสียงของจี้ไป๋เจือรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปถามอีกว่า “จริงสิ ข้างโรงเรียนเรายังมีที่ดินว่างอยู่แปลงหนึ่งใช่ไหม?”
“นายหมายถึงที่ของโรงงานที่โรงเรียนเคยทำก่อนหน้านี้เหรอ?” หวังเจี้ยนกั๋วชะงักไป
เขาคุ้นเคยกับที่ดินแปลงนั้นเป็นอย่างดี