กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 12: ถ้าไม่เลือดร้อน แล้วจะเรียกว่าวัยรุ่นได้ยังไง?
“โห! โคตรเดือด!!!”
“ฮ่าๆๆ! จี้ไป๋โคตรเท่!”
“ไอ้หนู แกแตะเกล็ดย้อนของฉันเข้าแล้ว! อ๊ากกก ฉันไม่ไหวแล้ว!”
“ประเด็นคือ ตอนเขาพูดประโยคนี้ น้ำเสียงไม่ได้ดูเด็กติดความเท่เลยสักนิด มันเป็นความรู้สึกแบบพูดเรียบๆ แต่ทุกคนรู้ว่าเขาทำได้จริง โคตรน่ากลัว!”
“โรงเรียนเก่าก็คือสถานที่ที่เราด่าได้เป็นพันเป็นหมื่นครั้ง แต่ไม่ยอมให้คนอื่นพูดถึงมันในทางเสียหายแม้แต่คำเดียว! พูดได้ดีมาก! ฉันเรียนจบมาได้สิบปีแล้ว พอได้ยินประโยคนี้ก็ใจพังทันที!”
“นี่น่ะเหรอผู้ได้คะแนนสูงสุดจากการสอบเข้ามหาวิทยาลัย? พูดเป็นคุ้งเป็นแคว! คำคมหลุดออกจากปากเป็นว่าเล่น!”
“ปีนี้ฉันก็จะเรียนจบแล้ว พอเห็นประโยคนี้ น้ำตาก็ไหลทันที! โรงเรียนของเราก็เก่าโทรมเหมือนกัน แต่ถ้าใครกล้าพูดว่ามันไม่ดี ฉันจะเป็นคนแรกที่ไม่ยอม!”