เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 88 กลืนกินมโนทัศน์ สยบมรรคาเป็นทาส
ทะเลระหว่างภพ ไม่มีกาลเวลา และไม่มีอวกาศ
ที่นี่คือรอยต่อระหว่าง "การมีอยู่" และ "ความว่างเปล่า" เป็นสุสานนิรันดร์ที่ถูกสร้างขึ้นจากเศษเสี้ยวกฎเกณฑ์อันไม่ยินยอมพร้อมใจและมวลความโกลาหลอันเย็นเยียบ หลังจากที่โลกนับไม่ถ้วนถูกเผาผลาญจนมอดไหม้
กู้ซิงเฉินยืนด้วยเท้าเปล่าอยู่บนหัวเรือของ "เรือกระดูกวิญญาณ" ที่แตกหักไปนานแล้ว เรือรบยักษ์ที่ถูกประกอบขึ้นจากกระดูกขาวและแรงอาฆาตของสรรพชีวิตนับล้านนี้ มีกฎเกณฑ์แห่ง "ความตาย" และ "คำสาป" หลงเหลืออยู่มากพอที่จะทำให้ยักษ์ใหญ่ฝ่ายมารระดับคืนสู่ความว่างทุกคนต้องน้ำลายสอ แต่ในวินาทีนี้ กฎเกณฑ์เหล่านั้นกลับสั่นสะท้านและไม่กล้าเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย ราวกับลูกแกะที่หวาดกลัวต่อศัตรูตามธรรมชาติเมื่ออยู่ต่อหน้าเงาร่างสีขาวดุจจันทร์กระจ่างนี้
เบื้องหน้าของเขา ในส่วนลึกของสุสานที่สร้างขึ้นจากซากโลกนับไม่ถ้วน เงาสีดำทมิฬที่แสดงถึง "การกลืนกิน" และ "ความโกลาหล" อย่าง [เงากลืนกฎ] ในที่สุดก็สัมผัสได้ถึงแขกที่ไม่ได้รับเชิญผู้นี้
มันไม่มีดวงตา ไม่มีประสาทสัมผัส