เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 57 การล่องลอยในความว่างเปล่า การแตกสลายสู่การเกิดใหม่
ไม่มีเวลา ไม่มีพื้นที่
ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีมืดมิด
นี่คือจุดเอกฐานสัมบูรณ์ที่แม้แต่คำว่า “ความว่างเปล่า” เองก็สูญเสียความหมายไป มันคือรอยแยกที่อยู่ระหว่างจักรวาลกับจักรวาล เป็นเส้นแบ่งระหว่างการดำรงอยู่กับการไม่ดำรงอยู่ เจตจำนงของกู้ซิงเฉิน พร้อมด้วย “หัวใจเทพอมตะ” ทั้งสามดวงที่เขาผนึกไว้ คือ “การดำรงอยู่” เพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางความเงียบงันชั่วนิรันดร์แห่งนี้
เขา หรือจะกล่าวว่า “เมล็ดแห่งการสร้างโลก” ที่เขากลายร่างเป็นนั้น เปรียบเสมือนเรือลำน้อยที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในทะเลแห่งความว่างเปล่า นอกเรือคือความว่างเปล่าสัมบูรณ์ที่อาจทำให้เทพเจ้าตนใดก็ตามต้องเสียสติ ส่วนภายในเรือคือความหวังสุดท้ายและทรัพย์สินชิ้นสุดท้ายของเขา