เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 32 บรรเลงร่วมแห่งความสิ้นหวัง บทเพลงสรรเสริญแห่งโลกสามัญ
ผืนทะเลสีคราม ในชั่วขณะนี้ กลายเป็นผืนผ้าใบที่วาดภาพแห่งความสิ้นหวัง
เมื่อหมู่บริวารแห่งดาวแห่งรเลห์หลายสิบตน ซึ่งมีรูปร่างบิดเบี้ยวและแผ่เจตนาร้ายโบราณ ค่อย ๆ ผุดขึ้นจากทะเลลึก เวลาและอวกาศราวกับถูกมลทินจากรูปลักษณ์ที่ไร้ตรรกะของพวกมัน จนกลายเป็นเหนียวหนืดและประหลาดพิกล
พวกมันไม่ได้เปิดฉากโจมตีในทันที เพียงลอยนิ่งอยู่ระหว่างผิวน้ำกับทะเลลึก ใช้ดวงตานับไม่ถ้วนที่กระจายอยู่ทั่วร่าง มองกองทัพ “ผู้รุกราน” ทั้งสามที่เล็กจ้อยดุจฝุ่นผงในสายตาของมันอย่างไร้อารมณ์
ทว่า เพียงแค่ “การจ้องมอง” นี้ ก็เป็นการโจมตีที่ชั่วร้ายที่สุดในโลกแล้ว
“ไม่... สมองของฉัน... สมองของฉันกำลังจะแตกแล้ว!”
“นั่นมันอะไร... ไอ้นั่นมันตัวอะไรกัน?! มัน... มันกำลังยิ้มให้ฉัน!”
บนเรืออาร์กสุริยัน อัศวินวิหารศักดิ์สิทธิ์นับร้อย เมื่อสัมผัสกับสายตาของหมู่บริวารแห่งดาว ก็มีเลือดไหลออกจากดวงตาในพริบตา พวกเขากอดศีรษะและกลิ้งไปมาบนดาดฟ้าด้วยความเจ็บปวด ความเชื่ออันศรัทธาของพวกเขาซึ่งเดิมมั่นคง กลับเปราะบางดุจแผ่นน้ำแข็งบางเบาต่อหน้าเจตจำนงคลั่งที่อยู่เหนือความดีความชั่วและมาจากต้นกำเนิดแห่งความโกลาหลของจักรวาล ก่อนถูกบดขยี้จนแหลกสลายในพริบตา ดวงจิตวิญญาณของพวกเขากำลังถูก “เขียนทับ” ด้วยกำลัง และถูกยัดเยียด “ความรู้” ที่มนุษย์ธรรมดาไม่อาจเข้าใจ
“ตั้งสติไว้! รักษากำแพงแสงศักดิ์สิทธิ์! สวดวจนะศักดิ์สิทธิ์ ‘ทำลายมาร’!”