บทที่ 119

บทที่ 119

ตอนนี้คนที่มามุงดูมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่เพราะเสียงดัง แต่เพราะหลายคนจับตาดูเลขาเหยียนอยู่ เห็นเธอเดินเร็วๆ มาทางนี้ ก็รู้ว่าต้องมีเรื่องใหญ่ จึงพากันตามมา

ในกลุ่มนั้น มีผู้หญิงที่จิตใจอ่อนไหวหลายคน เริ่มเช็ดน้ำตาแล้วด้วย

“…บนโลกนี้มีแม่ที่อยากให้ลูกตัวเองตายเร็วๆ แบบนี้ด้วยหรือคะ? นั่นลูกแท้ๆ ไม่ใช่ศัตรูนะ! ตั้งแต่เฉียนเหอผิงล้มป่วย เธอช่วยดูแลแค่สามเดือน หลังจากนั้นแม้แต่เรือนตะวันตกก็ไม่ยอมเข้า ฉันดูแลเขาคนเดียว ยังไม่ถูกใจเธออีก! เหอผิงกลายเป็นหนามยอกเนื้อของเธอ เห็นก็รำคาญ อยากให้รีบตายๆ ไป!”

“ปังๆ”

จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะกระจก

เหยียนหงฉีหันไปมอง ก็เห็นมือแห้งผอมจนเหลืองซีดกำลังกระแทกกระจกเรือนตะวันตก แล้วใบหน้าที่เหมือนไม่ใช่คนสามส่วน เหมือนผีเจ็ดส่วนปรากฏวาบขึ้นหลังหน้าต่าง

เคาะอีกสองที โผล่หน้าอีกครั้ง ทำซ้ำอยู่อย่างนั้น

เขาเหมือนกำลังพูดอะไรสักอย่าง แต่ฟังไม่ออก

เหอเว่ยหงรีบพูดว่า