บทที่ 072

บทที่ 72

ชาวกองหยางมู่ต่างหันร่างและสายตามาที่เวที เสียงซุบซิบค่อยๆ หายไป ตั้งใจฟังเธอ

เหยียนหงฉีพอใจกับท่าทางนั้น รู้ว่าตนสร้างแรงกดดันได้ผล จึงพูดต่อ

“ก่อนอื่นขอแนะนำตัว ฉันจบมัธยมปลาย อายุสิบแปดก็ยื่นสมัครเข้าพรรคแล้ว ปู่ของฉันเป็นคนงานเหมืองที่ถูกกดขี่ พ่อของฉันเป็นทหาร พ่อเป็นวีรบุรุษรบระดับสอง และเป็นสหายผู้สละชีพ—เหยียนเจี้ยนจวิน”

เหยียนหงฉีหยุด เพื่อให้ทุกคนมีเวลาไตร่ตรอง ชื่อและวีรกรรมของเหยียนเจี้ยนจวิน เป็นที่รู้จักไปทั่วเขตชิงหยวน

จริงดังว่า พอรู้ว่าเธอเป็นลูกสาวของวีรชน ทุกคนก็มองด้วยความเคารพและจริงจังขึ้น

“แม้ฉันจะไม่ได้เป็นทหารเหมือนพ่อ แต่ฉันก็ปณิธานไว้เช่นเดียวกัน จะทำเพื่อบ้านเมืองและเพื่อประชาชนเต็มกำลัง ต่อไป ฉันจะนำพาทุกคนพัฒนากองหยางมู่ของเรา ให้มีชีวิตที่ได้กินดี อยู่ดี มีกินมีใช้!”