บทที่ 065

บทที่ 65

สองคนนั้นจึงปิดประตูไป

เหยียนหงฉีกลับไปนั่งที่เดิม มองกวนซิ่วจือที่อาเจียนจนหน้าแดงก่ำ ดวงตาโปน น้ำตาไหล ตัวกระตุก แต่แทบอาเจียนไม่ออก มีเพียงน้ำลายสีแดงไหลลงข้างแก้มเป็นทาง

ราวสามสี่นาที กวนซิ่วจือถึงหยุด เธอล้มลงอย่างหมดแรงบนฟางสกปรก พยายามยืดคอจะพูดกับเหยียนหงฉี แต่ไม่มีเสียงออกมา เธอลนลาน ดวงตาแดงก่ำ แขนที่สั่นเหมือนใบไม้ไหวเอื้อมไปทางเหยียนหงฉี

เหยียนหงฉีเดินเข้าไปช้าๆ “ไม่อยากให้ลูกคุณเป็นอะไรใช่ไหม?”

กวนซิ่วจือพยักหน้าแรง ช่วงที่อาเจียนแรงจนสมองว่างเปล่า มีเพียงความคิดเดียว—เกาอ้ายหมินตายไปแล้ว ต้องรักษาเลือดเนื้อของเขาไว้! เธออยากร้องขอเหยียนหงฉีไม่ให้ทำร้ายลูกชาย แต่พูดอะไรไม่ได้เลย ใจทรมานยิ่งกว่าตอนรู้ว่าเกาอ้ายหมินทิ้งเธอไปแต่งงานใหม่อีก