บทที่ 064

บทที่ 64

ครั้งก่อนที่เธอมา เธอยังสงสัยว่าเรือนชั้นเดียวมากมายพวกนี้เอาไว้ทำอะไร บัดนี้ก็รู้แล้ว

เจ้าหน้าที่ที่พาเธอมาไขประตูให้ พร้อมกำชับว่า

“พวกเราอยู่ข้างนอกนะ ถ้ามีอะไรไม่ปกติ ตะโกนเรียกได้เลย”

เหยียนหงฉีพยักหน้ารับ ก่อนผลักประตูเข้าไป

ด้านในว่างเปล่าและมืดสลัว พื้นปูด้วยฟางเสื่อเก่าๆ ตรงใกล้ประตูมีโต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้หนึ่งตัว ข้างๆ มีถังปัสสาวะที่ไม่มีฝาปิด กลิ่นฉุนโชยอบอวลไปทั่วห้อง

เหยียนหงฉีเอามือปิดจมูก เดินลึกเข้าไป พอชินกับความมืดสลัวแล้ว จึงเห็นกวนซิ่วจือกำลังนอนหันหลังให้ประตูอยู่บนเสื่อฟางนั้น

คนที่รักความสะอาดอย่างเธอต้องมานอนบนฟางสกปรกแบบนี้ ไม่ต่างอะไรจากคนที่ถูกขังคนอื่นๆ เลย