บทที่ 016

บทที่ 16

ตำแหน่งที่อยู่อาศัยของบ้านเหยียน มีคนไม่มาก และอยู่ห่างกัน มองออกไปมีเพียงไม่กี่หน้าแปลกๆ ที่คุ้นตา ก็ไม่รู้ว่าผู้ชมพวกนี้มาจากไกลแค่ไหน

ยิ่งคนเยอะก็ยิ่งดี เพราะเธออยู่คนเดียว การใช้ชีวิตก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะเจอพวกไม่มีสายตา มักหาเรื่องหรือเอาเปรียบ พอดีมีโอกาสนี้ให้พวกเขารู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนง่าย

ทันใดนั้น เหยียนหงฉี รู้สึกเหมือนมีสายตาคมจ้องมาที่ตัวเอง ราวกับหนามแทงหลัง ทำให้ทั้งตัวไม่สบาย เธอหันไปตามทิศทางที่สายตานั้นส่งมา แต่ตรงนั้นว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ มองรอบๆ ก็มีเพียงคนไม่กี่คนพิงประตูหรือเกาะกำแพงมองมาดู เป็นประชาชนธรรมดา

เหยียนหงฉี ขมวดคิ้วเบาๆ ความรู้สึกของเธอไม่ผิดแน่ ต้องมีคนแอบมาสอดส่องเธอ และคนที่ทำให้เธอเกิดความระวังตัวแบบนี้ไม่ใช่คนธรรมดา จะเป็นใครกันนะ?