กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“ฉันกับฟู่เสี่ยนชวน……”
“อย่าพูดต่อเลย” ลู่เซียวขัดจังหวะคำพูดของโจวเหนียนเสี่ยว “ปล่อยให้ผมมีความหวังสักนิดไม่ได้หรือ”
ถึงแม้เขาจะรู้ว่าเธอกับฟู่เสี่ยนชวนไอ้หมอนั่นกลับมาคบกันแล้ว แต่เขาไม่อยากฟังโจวเหนียนเสี่ยวพูดออกมาแม้แต่นิดเดียว
รู้สึกเจ็บจี๊ดหน่อย ๆ เจ็บปวดอยู่บ้าง
เขารับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
โจวเหนียนเสี่ยวรู้สึกถึงอารมณ์ของลู่เซียวเช่นกัน เธอเงียบไปนานแล้วพูดว่า “อย่ามาเล่นแบบนี้”
คำสามคำนี้ ทำให้ใจที่กระวนกระวายของลู่เซียวสงบลงอย่างประหลาด
เขาเชิดมุมปากยิ้ม “ได้ ผมไม่เล่นแบบนี้แล้ว เธอเข้าใจความรู้สึกของผมก็พอ”
พูดพลาง ลู่เซียวลุกขึ้นยืน “อย่าลืมกินเค้ก วางไว้นานแล้วจะไม่อร่อย”