กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ลู่เซียวยิ้ม เธอยังน่าสนใจและน่ารักเหมือนเดิม
ไม่ผิดจากที่คิด คนยังเป็นคนเดิม แม้ไม่ได้เจอกันครึ่งปี พอเจอเธอครั้งเดียว เขาก็อดเข้าใกล้เธอไม่ได้
“เหนียนเสี่ยวเอ๋ย เธอไม่รู้หรอกว่าฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหนตอนอยู่ต่างประเทศ คิดถึงทุกวัน คิดถึงทุกเวลา กลับมาถึงก็รีบมาเจอเธอเป็นคนแรก แต่เธอกลับรังเกียจฉัน”
ลู่เซียวพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดเศร้าโศก
แต่กลับได้โจวเหนียนเสี่ยวกลอกตามอง “ดูคุณพูดสิ คุณกลับมาได้สามวันแล้วไม่ใช่หรือ”
“เอ๊ะ เธอรู้ได้ยังไง!” ลู่เซียวตื่นเต้นขึ้นมาทันที “เธอคอยติดตามฉันอยู่ตลอดหรือเปล่า”
“หน่วนหรงบอก”
“เธอพูดแล้วเธอจำได้ แสดงว่าในใจเธอยังมีฉันอยู่”