กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ในเวลานี้ โจวเหนียนเสี่ยวที่อยู่ในห้องรับแขกก็ไม่ได้สงบนิ่งแม้แต่น้อย
ต้นฉบับ: ฟู่เสี่ยนชวนฉลาดขนาดนี้ ที่เขาบอกว่ารู้ ก็แค่ต้องการปล่อยเธอไปสักครั้งกระมัง ไม่ได้เชื่อเธอจริง ๆ
ถ้าเธอปิดเรื่องนี้แบบเบา ๆ จริง ๆ เธอก็เลวเกินไปแล้ว
ดังนั้น พอฟู่เสี่ยนชวนออกมาจากห้องครัว โจวเหนียนเสี่ยวก็สารภาพ
เธอดึงมือฟู่เสี่ยนชวนไว้ “ฉันพูดแล้วนะ คุณพูดก่อนว่าคุณอย่าเพิ่งโกรธ”
ดวงตากลมโตสีดำขลับของเธอเป็นประกาย เผยความกลัวที่หาได้ยาก
การที่เธอกลัวก็พิสูจน์ได้ใช่ไหมว่าจริง ๆ แล้วเธอใส่ใจอารมณ์ของเขามาก
เมื่อรับรู้ถึงจุดนี้ คิ้วและดวงตาของฟู่เสี่ยนชวนก็คลายออก อารมณ์ในที่สุดก็ผ่อนคลายลงบ้าง