กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ฟู่เสี่ยนชวนปล่อยเธออย่างอาลัยอาวรณ์ ยื่นมือไปจัดผมที่เพิ่งยุ่งให้เธอ
สตาร์ตรถอีกครั้ง
ถึงหน้าประตูโรงเรียน ก่อนโจวเหนียนเสี่ยวลงรถ จู่ ๆ ก็นึกอะไรได้ หันไปมองฟู่เสี่ยนชวน “ฉันลืมถามคุณ เมื่อกี้ทำไมถึงไปโผล่อยู่ที่นั่น?”
“บังเอิญ”
เพิ่งพูดจบ ก็ถูกโจวเหนียนเสี่ยวถลึงตาใส่
เขาจึงเปลี่ยนคำพูด “จางเจ๋อบอกว่าคุณไป ฉันไม่วางใจจึงตามไป”
โจวเหนียนเสี่ยวทำเสียงฮึดฮัด “ต่อไปห้ามโกหกฉันอีก รู้ไหม?”
เมื่อกี้ฟู่เสี่ยนชวนโกหกโดยไม่รู้ตัวอีกแล้ว แต่ต่อให้เธอตาบอด ก็รู้ว่าบนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนั้นได้ที่ไหน
“ได้” ครั้งนี้ ฟู่เสี่ยนชวนตอบตกลงอย่างว่าง่าย