กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ในยามนี้ เหอเหวินหย่าที่ได้ยินคำพูดของฟู่หรงพยายามลืมตาขึ้น เอ่ยปากว่า “ไม่ใช่... เขาเป็นเด็กของคุณ...”
เป็นไปได้อย่างไรที่ไม่ใช่เด็กของเขา? ที่เธอนอกใจก็เพียงเพราะฟู่หรงอายุมากแล้ว สุขภาพไม่ดี ให้ชีวิตคู่ที่เธอต้องการไม่ได้ เธอจึงได้...
“ของฉันงั้นรึ?” ฟู่หรงอดเตะเหอเหวินหย่าอีกครั้งไม่ได้ “เด็กที่มีกับเธอ ฉันก็ไม่ต้องการแล้ว!”
“พ่อ แม่ ท่านเป็นอะไรกัน?” ฟู่ซินค่อย ๆ เขยิบเข้ามาถามอย่างแผ่วเบา
เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่อาจมองดูพ่อที่กำลังโกรธตีแม่ของเขาจนตายได้
ฟู่หรงได้ยินคำพูดของฟู่ซินก็อดหันไปมองเขาไม่ได้ คิ้วกับดวงตาของเขามีบางส่วนที่คล้ายกัน