กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ข้ามมิติมาที่เธอรู้สึกหวาดหวั่นกระวนกระวายถึงเพียงนี้
เพราะมีคนที่เธอห่วงใยและมีค่าพอให้เธอต้องกังวลขนาดนี้อยู่ไม่มากนัก และตอนนี้โจวเสี่ยวเฟยก็เป็นหนึ่งในนั้น
เขายังเป็นเด็ก เรื่องที่ต้องเป็นห่วงจึงมีอีกมากมาย
ขณะนั้นตรงหน้าทางเข้าหมู่บ้านจัดสรร โจวเสี่ยวเฟยลงจากรถแล้วมองฟู่เสี่ยนชวน “พี่เขย ขอบคุณที่มาส่งผมกลับ”
ฟู่เสี่ยนชวนตอบรับอืม ใบหน้ายังคงเรียบเฉย “นายต้องจำไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามทำเหมือนวันนี้อีก ต้องใจเย็นและตั้งสติให้มั่น”
โจวเสี่ยวเฟยพยักหน้า
ที่จริงเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมตอนนั้นถึงไปหาฟู่เสี่ยนชวน อาจเพราะเขายึดถือฟู่เสี่ยนชวนเป็นบุคคลต้นแบบมาโดยตลอด