กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
คำพูดนี้ฟังเผิน ๆ เหมือนกำลังช่วยพูดแทนโจวเหนียนเสี่ยว แต่ความจริงยังคงเป็นการเหน็บแนมว่าโจวเหนียนเสี่ยวเป็นแม่นางจากชนบท
โจวเหนียนเสี่ยวนั่งรถมาตลอดทั้งวันจนเหนื่อยมาก ไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อล้อต่อเถียงกับซ่งอวี้เหลียนจริง ๆ จึงพูดกับหยางเจี้ยนเย่ว่า “พี่ นั่งพักสักหน่อยสิ”
พูดจบเธอก็หยิบถุงใบนั้นมาเปิด ข้างในมีแต่ผลไม้ที่หวังชุนเสียฝากให้เธอเอากลับมาด้วย
มีทั้งส้ม สาลี่ พีช และผลไม้อื่น ๆ ถึงกับมีมันเทศและเผือกหอมด้วย
ก็จริงอยู่ ที่บ้านพวกเขาปลูกพืชผลทางการเกษตรไว้บ้างเหมือนกัน
ซ่งอวี้เหลียนเห็นของที่โจวเหนียนเสี่ยวหยิบออกมาก็หลุดหัวเราะพรืด “นี่อะไรน่ะ บ้านเราไม่กินของแบบนี้หรอก”