กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
โจวเสี่ยวฮัวจับไหล่เด็กดึงเข้ามาให้โจวเหนียนเสี่ยวดู
เด็กคนนั้นก็ให้ความร่วมมือด้วยการร้องไห้ขึ้นมา ใครใช้ให้โจวเหนียนเสี่ยวตีเขาเมื่อครู่ล่ะ? เขาจะไม่ยอมให้เธออยู่เป็นสุขหรอก
โจวเหนียนเสี่ยวมองมือของเด็กคนนั้นด้วยสีหน้าฉงน “น้า หมายความว่ายังไง? ตรงนี้มีอะไรเหรอ? ไม่เห็นมีรอยสักนิด!”
เหมือนมุกที่แพร่หลายในโลกออนไลน์ยุคปัจจุบันว่า “ถ้ายังไม่ไปโรงพยาบาลอีก แผลก็จะหายแล้ว” ไม่มีผิด
โจวเสี่ยวฮัวตะลึง เธอก้มลงมองอย่างละเอียด รอยแดงเล็กน้อยบนมือนั้นหายไปหมดแล้วจริง ๆ
“ไม่ว่ารอยจะหายหรือไม่หาย ยังไงเธอก็ตีพวกเขา!” โจวเสี่ยวฮัวถลึงตาใส่โจวเหนียนเสี่ยว “เธอโตขนาดนี้ อีกหน่อยก็แต่งงานได้แล้ว ยังจะถือสาเด็กอีกเหรอ?”