กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 36 นี่ฉันถูกขายแล้วยังช่วยคนอื่นนับเงินอีกเหรอ!
หน้าประตูโรงเรียนมัธยมปลายชั้นนำประจำมณฑล จางฉินเพิ่งพบทีมของตัวเองใต้ธง “ทีมตัวแทนเมืองปินโจว” ยังไม่ทันได้ทักทายครูซุนผู้ดูแลทีม แขนก็ถูกใครบางคนคว้าเอาไว้
แรงดึงนั้นไม่ใช่น้อย ๆ จนทั้งร่างของเธอเซถลาไปด้านหนึ่ง
“เฮ้ ๆ เหล่าหยาง เบา ๆ หน่อย!”
หยางจื้อเชาราวกับกำลังลากสมบัติมีชีวิต เขาไม่สนใจเสียงประท้วงของจางฉิน ทั้งลากทั้งดึง ก่อนจะยัดเธอเข้าไปในอีกทีมหนึ่งที่แขวนป้าย “ทีมที่สองสังกัดมณฑล”
ครูชายวัยกลางคนแปลกหน้าคนหนึ่งเห็นเธอ ดวงตาทั้งสองข้างพลันสว่างวาบราวกับหลอดไฟกำลัง 200 วัตต์ เขาถูมือไปมาอย่างตื่นเต้นจนแทบจะหมุนตัวอยู่กับที่
“พระโพธิสัตว์มีชีวิตของฉัน! เหล่าหยาง! นี่คืออัจฉริยะวัยเก้าขวบที่แก้โจทย์ข้อยากที่สุดเจ็ดข้อเมื่อคืนใช่ไหม? นี่…นี่ส่งมาให้ทีมเราเปล่า ๆ จริงเหรอ?”
หยางจื้อเชาทุบอกตัวเอง ทำสีหน้าราวกับ “จำใจต้องตัดใจ” แต่เสียงกลับดังจนคนครึ่งลานกว้างได้ยิน “ช่วยไม่ได้! ทีมของฉันเต็มแล้ว ไม่อย่างนั้นของดีร้อน ๆ ที่เพิ่งออกจากเตาแบบนี้จะถึงคิวนายหรือ? นายได้กำไรแล้ว!”