กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียเปรียบแต่พูดไม่ออก
พอเห็นว่ากู้เจาฮวาปลอดภัยดี ท่านหญิงฉางหนิงก็กอดนางไว้ ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ
หลายวันมานี้นางกินไม่ได้นอนไม่หลับ ร้องไห้จนน้ำตาแทบแห้ง ยิ่งตอนที่ได้ยินว่าลูกสาวอาจตกหน้าผา นางก็หมดอาลัยตายอยากไปพักหนึ่ง อยากเอาหัวโขกให้สลบไปเสียจะได้ไม่ต้องรับรู้อะไร
“กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว” แม้ซ่งไทเฮาจะยังประทับอย่างสงบนิ่ง แต่เบ้าตาก็แดงขึ้นเล็กน้อย
ฮ่องเต้เจิ้งเต๋อกับเหล่าขุนนางออกเดินทางกลับเมืองหลวงไปแล้ว แต่ซ่งไทเฮายังทรงเป็นห่วง จึงเลือกอยู่รอฟังข่าวที่พระราชวังแปรพระราชฐาน
“อายเจียบอกแล้วว่าเจาเจาเป็นคนมีบุญวาสนา รอดจากเคราะห์ใหญ่ครั้งนี้ไปได้ วันหน้าจะต้องมีเกียรติยศสูงส่งอย่างที่สุดแน่”