เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ใช้ประโยชน์
กัวหนานไปพบกู้เซิน
กู้เซินสวมเสื้อคลุมแพรสีแดงเข้ม เป็นแบบธรรมดาที่คุณชายตระกูลใหญ่ทั่วไปสวมใส่กัน แต่พออยู่บนตัวเขากลับดูงดงามจนแยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง
ใบหน้าของเขาสวยคมและโดดเด่น นั่งอยู่บนหลังม้าตัวสูงสีดำสนิท ดูทั้งสง่างามและเย็นชา
แต่ในใจของกัวหนานกลับดูแคลนเขาอย่างมาก ใคร ๆ ต่างก็พูดว่ากู้เซินไม่พึ่งบารมีบิดา ยอมเข้าไปสร้างชื่อในค่ายทหารด้วยตัวเอง เป็นคนทะเยอทะยาน แต่แค่ดูสีผิวก็รู้แล้วว่าเขาคงเข้าไปสร้างชื่อเสียงเอาหน้าเท่านั้น ไม่อย่างนั้นผิวคงคล้ำแดดและหยาบกร้านเหมือนพวกเขาไปนานแล้ว
คนจอมเสแสร้ง!
แต่ตอนนี้เขายังแสดงความคิดในใจออกมาไม่ได้ จึงพูดว่า “ซื่อจื่อกู้มาเยือนถึงหน้าประตูทั้งที เชิญเข้าไปดื่มสุราสักสองสามจอกก่อนดีไหม”
กัวหนานเหลือบมองรถม้าที่จอดอยู่ตรงปากตรอก รถม้าคันนั้นหรูหราโอ่อ่า ดูท่ากู้เจาฮวาคงอยู่ข้างใน
กู้เซินโบกมือปฏิเสธ “ไม่ล่ะ ข้ายังมีธุระ เจ้าเอาเงินมาให้ข้าก็พอ”