เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงรัศมีแห่งเทพ
จวนกั๋วกง
กู้เจาฮวาเดินเข้าไปในห้องลับ พอเห็นเหลียนจือก็เห็นความประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกฝ่าย เหลียนจือหลุดปากถามว่า “เหตุใดท่านยังอยู่ที่จวน เวลานี้ท่านไม่ควรอยู่ที่เมืองเฉินโจวหรือ?”
ที่เมืองหลวงก็มีฝนตกเช่นกัน อากาศแบบนี้ทำให้กู้เจาฮวารู้สึกขี้เกียจไปหมด นางสวมเพียงชุดลำลองสีจันทร์ สวมทับด้วยเสื้อคลุมตัวยาวสีดอกชบาปักลายใบไม้ร่วงและดอกไห่ถัง
ผมยาวถูกรวบไว้อย่างหลวมๆ ด้วยปิ่นหยก ใบหน้าไม่ได้แต้มสีสันเครื่องสำอางใดๆ เมื่อเทียบกับความโฉบเฉี่ยวเจิดจ้าในวันวาน วันนี้ดูนางเกียจคร้านและนิ่งสงบ เป็นความงามในแบบที่เหลียนจือไม่เคยเห็นมาก่อน
เหลียนจือถึงกับเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ ตามตรรกะแล้วต่อให้นางร้ายสมทบอย่างนางจะงดงามเพียงใด แต่ความร้ายกาจก็ยังน่ารังเกียจอยู่ดี ทว่าเมื่อเห็นความงามระดับนี้ ใครเล่าจะนึกชิงชังลง?
“ทำไมเจ้าถึงคิดว่าข้าควรอยู่ที่เฉินโจวล่ะ?” กู้เจาฮวานั่งลงแล้วเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ