เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ระบายแค้น
ความเปลี่ยนแปลงที่กะทันหันเกินคาดทำให้เฉียนจิ่งเจ๋อตั้งตัวไม่ติด จนทำได้เพียงมองกู้เจาฮวาด้วยความงุนงงสับสน
กู้เจาฮวาทำราวกับไม่เห็นแววตาที่ว่างเปล่าสับสนของเขา นางเพียงทอดสายตามองต่ำแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าชอบองค์รัชทายาท ชอบมานานมากแล้ว เพียงแต่ข้าเก็บซ่อนความรู้สึกนี้ไว้ในใจมาตลอด ไม่เคยเอ่ยปากบอกใคร”
ข้ารู้ตั้งนานแล้ว
เขาคิดในใจเช่นนั้น
“ข้าไม่ยอมให้ความรักที่บริสุทธิ์และเร่าร้อนนี้ต้องฝังลึกอยู่ในใจไปตลอดชีวิต ก็เลยอยากบอกให้พระองค์ได้รู้ค่ะ” นางเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลพราก “แต่ข้ารู้ว่าองค์รัชทายาทเป็นของพี่ใหญ่ พระองค์สองคนต่างหากที่รักกันจริง”
ไม่ใช่นะ!
เฉียนจิ่งเจ๋อจะเอ่ยปากอธิบาย แต่ไม่รู้ทำไมคำว่า 'ไม่ได้รัก' ที่จ่ออยู่ปลายลิ้นกลับพูดไม่ออก ราวกับมีแรงยับยั้งไร้รูปร่างขวางกั้นไม่ให้เขาปฏิเสธความรู้สึกนี้