เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กลับเมืองหลวง
กู้เจาฮวายืนอยู่ใต้ระเบียงคด มองเฉียนจิ่งเจ๋อเดินจากไปด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด นางยกมุมปากขึ้นช้า ๆ ก่อนหัวเราะเยาะ “อาหมาน เห็นหรือยัง ความรักระหว่างชายหญิงมันเปราะบางขนาดนี้แหละ”
แค่มีสิ่งใหม่ ๆ จากข้างนอกมาล่อตาล่อใจนิดหน่อยก็ทนไม่ไหวแล้ว แม้แต่บททดสอบเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ยังผ่านไม่ได้ ปากก็พูดคำสัญญารักมั่นชั่วฟ้าดินสลาย แต่กลับลงมือทำเรื่องที่เลือดเย็นและไร้เยื่อใยที่สุด
เมื่อก่อนจิ่นอ๋องก็เป็นแบบนี้ ตอนนี้องค์รัชทายาทเองก็ไม่ต่างกัน
แววตาของกู้เจาฮวาเย็นชา นางไม่ได้รู้สึกยินดีที่แผนสำเร็จเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเฉยเมยเท่านั้น
“คุณหนูกู้เคยคิดบ้างไหมว่า บางทีสิ่งที่ไม่น่าเชื่อถืออาจไม่ใช่ความรัก แต่เป็นแค่ตัวคนต่างหาก?”
กู้เจาฮวาหันไปตามเสียง ก็เห็นจี้หมิงเยวียนเดินฝ่าสายฝนเข้ามา โดยกางร่มกระดาษสีเหลืองนวลไว้เหนือศีรษะ เขาสวมเสื้อยาวบัณฑิตสีเขียว ดูราวกับต้นไผ่เขียวชอุ่มกลางสายฝน ยิ่งขับให้รูปร่างสูงโปร่งและหน้าตาหล่อเหลาดูโดดเด่น