กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อย่าบังคับให้ข้าตบเจ้า
พอได้ยินแบบนั้น แววตาของเสวียนฉางก็ฉายความงุนงงขึ้นมาวูบหนึ่ง
เสื้อผ้ากับรองเท้ายังพอคืนกันได้ แต่วิชายุทธ์จะคืนกันยังไง?
เขาขมวดคิ้ว กำลังจะถามเค้นนาง แต่จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็พร่าเลือน หญิงสาวเบื้องหน้ากลายเป็นสองคน สามคน ราวกับภูตผี
เสวียนฉางหมดแรงจนขาอ่อน ก้าวเดินซวนเซตามไปด้วย เขารีบคว้าโต๊ะไว้พยุงตัว แต่สายตาพร่ามัวจนมองอะไรไม่ชัด มือที่กดลงไปจึงคว้าได้แค่เงาโต๊ะ
ร่างกายเขาควบคุมไม่อยู่ ล้มกระแทกพื้นอย่างแรง พยายามดิ้นรนจะลุกขึ้น แต่ก็เปล่าประโยชน์
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้...”
เสียงหัวเราะใสกังวานดังขึ้น เสวียนฉางเห็นรองเท้าปักสีเหลืองนวลคู่หนึ่งหยุดอยู่ตรงหน้า