กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
องค์รัชทายาท ท่านช่างดีเหลือเกิน
“องค์รัชทายาท~~”
น้ำเสียงแผ่วเบาทั้งสี่คำนั้น เจือไปด้วยความประหลาดใจ ความงุนงง และความน้อยใจที่ยังไม่จางหายไป
มันหวานล้ำราวกับน้ำผึ้งที่ซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก แต่กลับไม่ทำให้รู้สึกเลี่ยนแม้แต่น้อย
ดูเหมือนแม่นางน้อยจะตกตะลึงเกินไป จนลืมไปว่าควรจะผละออกจากอ้อมกอดของเขา
เมื่อครู่นี้เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มคะมำ นางจึงคว้าสายคาดเอวของเฉียนจิ่งเจ๋อไว้โดยสัญชาตญาณ
ในสายตาของคนอื่นตอนนี้ ดูเหมือนนางกำลังโอบกอดเอวเขาไว้ ท่าทางช่างดูคลุมเครือและใกล้ชิดเหลือเกิน
เฉียนจิ่งเจ๋อก้มหน้ามองนาง
ขอบตาของนางแดงก่ำ คล้ายกับวันที่ได้รับความอยุติธรรมในวังหลวงไม่มีผิด ส่วนปลายจมูกก็คงจะกระแทกเข้ากับแผงอกของเขาจนขึ้นสีชมพูระเรื่อดุจดอกท้อ