เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พิสูจน์ผลลัพธ์
เรือนเหยาฮวา
เหลียนจือก้มหน้าคุกเข่าอยู่กลางลานบ้าน ส่วนอาหมานนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกพลางแกะเมล็ดทานตะวันและจิบชาอย่างสบายใจ
“นี่ไม่ใช่คุณหนูสามหรอกหรือ? ทำไมถึงมาคุกเข่าอยู่ตรงนี้ล่ะ?”
“พวกเราในจวนมีคุณหนูแค่สองคนเท่านั้น จะเอาคุณหนูสามมาจากไหน! บางคนเพื่อจะปีนป่ายพึ่งพาสมบัติของจวนกั๋วกง ก็ยอมขายตัวเป็นทาส ก็มีแต่คุณหนูของเรานี่แหละที่จิตใจดี ยอมให้ที่ซุกหัวนอนกับนาง”
อาหมานไม่เอ่ยปากไล่ใคร ปล่อยให้ผู้คนพากันมามุงดูเหลียนจือราวกับดูละครลิง
พวกเนรคุณกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา สมน้ำหน้าแล้ว!
เหลียนจือถูกถอดชุดผ้าไหมเนื้อดีออก แล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่อาหมานโยนให้
เสื้อผ้าของสาวใช้ทำงานหนักหยาบกระด้างจนบาดเนื้อบาดตัว ทำให้รู้สึกไม่สบายไปทั้งร่าง
เสียงวิพากษ์วิจารณ์เชิงหยอกล้อและไม่ไยดีจากผู้คนที่อยู่รอบข้าง ยิ่งเป็นการซ้ำเติมทั้งทางกายและทางใจของนาง