กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 168 อายุยืนถึงร้อยปี
หนึ่งวันต่อมา เมืองระดับอำเภอแห่งหนึ่งทางตอนเหนือ
ตอนที่รถไฟความเร็วสูงจอดเทียบชานชาลา สิ่งที่หลินเป่ยเห็นผ่านหน้าต่างรถคือท้องฟ้าสีเทาทึบผืนหนึ่ง
แดนเหนือในเดือนกุมภาพันธ์ยังคงหนาวเหน็บอย่างยิ่ง
“ถึงแล้วเหรอ?”
หลินเป่ยลุกขึ้นยืนแล้วยกลงกระเป๋าเดินทางสองใบลงมาจากชั้นวางสัมภาระ
“อืม”
ซ่งสืออวี่สวมหน้ากากอนามัย แล้วดึงผ้าพันคอขึ้นมาอีกหน่อย
“บ้านคุณยายฉันไม่ได้อยู่ในตัวอำเภอ ยังต้องนั่งรถบัสไปอีกชั่วโมงกว่า ๆ”
“รถบัสเหรอ?”