กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 157 ชีวิตไม่เลว
หมอตู วิลลาของหลินเป่ย
หลังจากส่งจั่วหยวน จ้าวจือจือ และโจวหว่านเอ๋อร์ทั้งสามคนกลับไปแล้ว หลินเป่ยก็เดินกลับเข้ามาในบ้านพลางถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
“ในที่สุดก็ส่งกลับไปหมดเสียที”
ช่วงสองสามวันนี้ทั้งตีกัน ทั้งเล่นเกมจวีเปิ่นซา ทั้งรักษาโรค เล่นเอาเหนื่อยสายตัวแทบขาด
แม้การรักษาโรคของจั่วหยวนจนหายดีจะเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง ทว่าการต้องคอยต้อนรับขับสู้แขกไปใครมาเช่นนี้ อย่างไรก็เหนื่อยคนอยู่ดี
เขาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา เอนหลังพิงหมอนอิงแล้วหลับตาพักผ่อน
“พี่เขย มีเรื่องอะไรน่าดีใจขนาดนั้นเหรอคะ?”
อู๋เชี่ยนถือจานผลไม้ที่หั่นเรียบร้อยเดินเข้ามา นั่งลงข้างเขา ก่อนจะใช้ส้อมจิ้มเมลอนชิ้นหนึ่งยื่นมาจ่อที่ริมฝีปากของเขา
หลินเป่ยอ้าปากกิน เคี้ยวอยู่สองที รสชาติหวานชื่นใจ