กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 156 ตระกูลจั่วออกมาพูด
เมืองหลวง คฤหาสน์เก่าตระกูลจั่ว
ในห้องโถงกลาง ท่านปู่จั่วจั่วหงหย่วนนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ ในมือถือถ้วยชาแบบมีฝาปิด ทว่าไม่ได้ดื่ม
ผู้เฒ่าปีนี้อายุ 78 ปีแล้ว ผมขาวโพลนทั้งศีรษะ แต่จิตใจและร่างกายยังคงแข็งแรงดี ดวงตาคู่หนึ่งทอประกายเฉียบคม
ตรงข้ามเขามีจั่วเซี่ยงตงคุณอารองของจั่วหยวน รวมถึงจั่วเซี่ยงหัวพ่อของจั่วหยวน และรุ่นน้องในตระกูลจั่วอีกหลายคนนั่งอยู่
“เรื่องของหยวนเอ๋อร์ที่หมอตู พวกแกคงได้ยินกันหมดแล้วสินะ?” จั่วหงหย่วนวางถ้วยชาลงแล้วกวาดสายตามองทุกคน
จั่วเซี่ยงหัวพยักหน้า “ได้ยินแล้วครับ เจ้าเด็กตระกูลซ่งคนนั้นมันตาไม่มีแวว มาหาเรื่องหยวนเอ๋อร์ ยังดีที่เซี่ยงตงรีบไปทันเวลา”
จั่วหงหย่วนแค่นเสียงหึ “ตระกูลซ่งเป็นตัวอะไรกัน? ถึงได้กล้ามาแตะต้องหลานสาวของฉันจั่วหงหย่วน?”
จั่วเซี่ยงตงยิ้มเล็กน้อย “พ่อครับ ซ่งกั๋วเหลียงขอโทษขอโพยแถมยังจ่ายเงินชดใช้แล้ว ลูกชายก็ถูกส่งไปต่างประเทศแล้ว เรื่องนี้ก็ช่างมันเถอะครับ”
“ช่างมันงั้นเหรอ?”