ตอนที่ 36 นักศึกษาหลินเป่ย ขอโทษนะ

ตอนที่ 36 นักศึกษาหลินเป่ย ขอโทษนะ

เวลาบ่ายสองโมง หลินเป่ยยืนอยู่ที่ปลายทางเดินชั้นสามของตึกธุรการ มองป้าย “ห้องทำงานอาจารย์ที่ปรึกษา” บนบานประตูแล้วยกมือเคาะประตู

ไม่มีเสียงตอบรับ

แต่ประตูปิดไม่สนิท เผยให้เห็นช่องว่างเล็กน้อย

ด้านในมีเสียงแว่วออกมา ซูหรานกำลังคุยโทรศัพท์ น้ำเสียงไม่ค่อยสู้ดีนัก

“น้าหวัง พวกเราคุยกันเรียบร้อยแล้วไม่ใช่เหรอคะ เดือนละ 4,500 ทำไมจู่ ๆ ขึ้นเป็น 6,000 ล่ะคะ… หนูรู้ว่าห้องพักแถวนี้เป็นที่ต้องการ แต่แบบนี้มันขึ้นเยอะเกินไปแล้ว… เงินเดือนหนูเดือนหนึ่งได้เท่าไหร่กันเชียว… ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูขอลองคิดดูก่อนแล้วกันนะคะ”

สายถูกตัดไป ซูหรานถอนหายใจออกมา น้ำเสียงเจือไปด้วยความเหนื่อยล้า

หลินเป่ยยืนอยู่ที่หน้าประตู ได้ยินคำพูดเมื่อครู่อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง