กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Futian
ตอนที่ 5 ตั๊กแตนข้ามถิ่น ไม่เหลือแม้ซากหญ้า
ลู่เฉินไม่รีบร้อนพุ่งเข้าไปข้างใน
งานประเภทเอาหัวพาดไว้ข้างเอวเสี่ยงตายแบบนี้ มีแต่พวกบ้าพลังเท่านั้นแหละที่ทำกัน
ในฐานะคนใช้โปรโกงที่มี “ระบบ” ก็ต้องมีระดับกันหน่อย
เขาหาต้นไม้แก่คดงอใกล้ๆ ทางเข้า แล้วปีนขึ้นไปว่องไวเหมือนลิงไม่กี่ทีก็ถึง จากนั้นก็หาคาคบไม้เหมาะๆ นอนเอกเขนกอย่างสบายอารมณ์
ตรงนี้มองเห็นได้กว้าง กิ่งและใบก็ดกหนา ขอแค่ไม่นึกคึกเต้นสตรีทแดนซ์ขึ้นมาเอง ยังไงก็แทบไม่มีใครมองเห็น
เขาหยิบมันฝรั่งทอดเลย์ออกมาถุงหนึ่ง แล้วกัดเสียงดัง “กรวบ”
“เจ้าระบบ ได้เวลาทำงานแล้ว เปิดมุมมองพระเจ้า”
[วิ้ง——]
จอประสาทตาสั่นเบาๆ แผนที่โฮโลแกรมสามมิติแบบกึ่งโปร่งแสงก็ทับลงมาบนสายตาของลู่เฉินทันที