ตอนที่ 142 เกล็ดมังกร ผู้ใดแตะต้องย่อมถึงฆาต

ตอนที่ 142 เกล็ดมังกร ผู้ใดแตะต้องย่อมถึงฆาต

แต่ว่า——

ลู่เสี่ยวชวนไม่ได้ลงมือกับทูตหมิงหาน เขาหยุดเดินตอนที่อยู่ห่างจากทูตหมิงหานเพียงสามก้าว

เขามองทูตหมิงหานด้วยสายตาเย็นเยียบดั่งเทพสังหาร แววตานั้นดูน่ากลัวจนขนลุกจริง ๆ

“ทำไม เจ้าคิดจะลงมือกับข้าจริง ๆ รึ?”

“บอกว่าเจ้าไร้การอบรมสั่งสอนแล้วยังไม่ยอมรับอีกงั้นรึ?”

“ดูสภาพเจ้าในตอนนี้ที่ตาไม่มีแววเคารพใครสิ เพิ่งเข้ามาในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แท้ ๆ แต่กลับกล้าไม่เห็นทูตอย่างข้าอยู่ในสายตาแล้วหรือ?”

“หากปล่อยให้เจ้าอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไปอีกสองสามปี เจ้ามิมองข้ามหัวแม้กระทั่งผู้อาวุโสไปเลยรึ?”

ลู่เสี่ยวชวนตอกกลับไปทันควัน “คนที่ชอบด่าว่าคนอื่นไร้การอบรมสั่งสอน ตัวเองก็คงไม่ได้มีดีไปกว่ากันสักเท่าไรหรอกมั้ง?”

“บ้านเกิดข้ามีคำพูดเด็ดอยู่คำหนึ่ง คนเราขาดสิ่งใดก็มักจะชอบเอาสิ่งนั้นมาพูดกรอกหูบ่อย ๆ”