กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 117 งานสกปรกงานหนักก็ให้ฉันทำ
“ใช่แล้ว ปีนี้ผักกาดขาวโตงามเป็นพิเศษ แค่นี้ก็พอให้พวกเรากินไปได้ถึงปีหน้าเลยล่ะ”
หญิงชรายิ้มจนเต็มใบหน้า ในยุคนี้สิ่งเดียวที่ทำให้ผู้คนมีความสุขได้คงเป็นการได้กินข้าวให้อิ่มท้องกระมัง
“คุณย่า ให้ฉันช่วยดองนะ”
“ได้สิ”
หยางหยุนจิ่งเรียกเด็กทั้งสองให้เข้าไปทำการบ้าน เดี๋ยวจะทำให้กินขนมซานจาเกาทีหลัง
เห็นวิธีดองผักของหยางหยุนจิ่งต่างจากของตัวเอง หญิงชราจึงรู้สึกแปลกใหม่และถามเธอ
“หยุนจิ่ง นี่เธอดองแบบไหนกัน?”
“คุณย่า ฉันดองผักกาดขาวเผ็ดค่ะ ใส่เครื่องปรุงลงไป รอสักสองสามชั่วโมงก็กินได้แล้ว”