เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 193 ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น... (2)
"แม้แต่ซือจุนก็ยังไม่สามารถสยบมันได้หรือขอรับ?" โม่สี่เอ่ยด้วยความตกใจ
"สติปัญญาต่ำเกินไป แถมยังไม่ยอมเรียนรู้อะไรเลย ไม่สามารถสื่อสารด้วยเหตุผลได้เลย" โจวฮุ่ยขมวดคิ้วกล่าว "แต่ข้าก็ไม่สามารถทำให้มันบาดเจ็บสาหัสได้ เพราะนั่นจะส่งผลกระทบต่อ 'เจ้านาย' ของมัน"
"ถ้าอย่างนั้นสามารถบังคับยกเลิกพันธสัญญาได้ไหมเจ้าคะ?" โม่เปยเอ่ยถาม
"ได้ก็ย่อมได้อยู่แล้ว แต่มันน่าเสียดายไปหน่อย นานๆ ทีจะมีปีศาจที่แข็งแกร่งขนาดนี้เป็นฝ่ายขอทำสัญญากับเจ้า" โจวฮุ่ยขมวดคิ้วกล่าว "ถ้าหากเจ้าสามารถสยบมันและเลี้ยงดูมันอย่างดีล่ะก็ มันอาจจะกลายร่างเป็นมังกรได้เลยนะ ระดับการบำเพ็ญเพียรของเจ้าก็จะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูณเลยล่ะ" ถึงขั้นเหินสู่เซียนก็ไม่ใช่ปัญหาเลย
"..." โม่เปยทำหน้าตาย
เห็นได้ชัดว่า นางไม่หวั่นไหวเลยสักนิด
แต่ถ้าซือจุนให้นางเลี้ยงปลาตัวนี้ นางก็คงจะไม่ปฏิเสธหรอก
แต่โม่สี่กลับหวั่นไหว "ซือจุน จะสยบมันได้อย่างไรหรือขอรับ?"