เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 192 ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น... (1)
"พี่อ่า ข้าให้ท่านแค่แสดงละคร ไม่ได้ให้ท่านเอาจริงนะ!"
ตอนที่โจวฮุ่ยมาถึง 'หลังเวทีเฉพาะพนักงาน' ของแดนลับเชียนซิง ก็เห็นโม่สี่กำลังเดินวนไปวนมาด้วยความร้อนใจ ดูราวกับผู้พัฒนาเกมห่วยๆ ที่เพิ่งปล่อยแพตช์ใหม่ในวันแรกแล้วถูกผู้เล่นค้นพบบั๊ก (bug) ร้ายแรง แทบอยากจะย้อนฐานข้อมูลกลับไปก่อนอัปเดตทันที แล้วแจกสุ่มกาชาสิบครั้งเพื่อให้ผู้เล่นความจำเสื่อมหมู่เสียให้รู้แล้วรู้รอด
น่าเสียดาย ที่บนตัวพี่สาวของเขาไม่มีฐานข้อมูลให้เขากู้คืน
โม่เปยนั่งนิ่งเงียบอยู่บนพื้น ผิวพรรณที่เดิมทีก็ขาวผ่องอยู่แล้วยิ่งดูโปร่งใสขึ้นไปอีก นัยน์ตาแมวสองสีที่เหมือนกับโม่สี่ข้างที่มีสีเข้มกว่าดูเหมือนจะสูญเสียประกายแสงไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับห้วงเหวลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง ส่วนตาอีกข้างที่มีสีอ่อนกว่ากลับมีสีซีดจางลงไปอีก เผยให้เห็นพื้นผิวที่เหมือนถูกแช่แข็ง คนทั้งคนดูราวกับเซิร์ฟเวอร์ที่ค้างไปแล้ว ไม่มีการตอบสนองใดๆ