เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 176 สถานศึกษา (2)
แน่นอนว่า ต่อให้เด็กๆ จะสังเกตเห็น พวกเขาก็ไม่ใส่ใจหรอก แม้แต่สืออีเหนียงเอง ก็ยังหวังว่าจะได้อยู่ในฟองอากาศนี้นานขึ้นอีกสักหน่อย มีเพียง "คุณย่าทวด" ที่โผล่มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยผู้นั้นเท่านั้นที่ใช้สัมผัสจิตเอ่ยถามโหลวอู่ว่า "ไม่ใช่บอกว่าให้นั่งคุนเผิงไปหรอกหรือ? ทำไมตั้งนานแล้ว ถึงยังไม่หล่นลงไปบนฟองอากาศอีกล่ะ?" "ขะ... ข้าเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน" โหลวอู่ตอบอย่างลนลาน "ปกติป่านนี้น่าจะขึ้นไปตั้งนานแล้วนี่นา?" "หรือว่าเกิดปัญหาอะไรขึ้น?" หรือว่าสถานะของข้าถูกมองออกแล้ว? สีหน้าของ "คุณย่าทวด" พลันซีดเผือด นางมองดูน้ำทะเลรอบๆ อย่างหวาดหวั่น กังวลว่าในวินาทีถัดมาฟองอากาศจะแตกออก แล้วนางก็จะถูกทิ้งไว้ในก้นบึ้งของทะเลหยวนไห่ จนต้องตายอย่างอนาถศพไม่สวย