เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 155 การเดินทางอันแสนสุข (3)
"กันไว้ดีกว่าแก้" โจวฮุ่ยตอบ "เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดเหตุสุดวิสัยตอนที่สัมผัสกับภูเขาลูกนี้ การกางค่ายกลเอาไว้ก่อนต่างหากคือขั้นตอนที่ถูกต้อง" ...สไตล์การทำงานของท่านเป็นแบบนี้งั้นหรือ? ทำไมถึงมีแค่ตอนอัดวังเซียวเหยาเท่านั้นล่ะ ที่ท่านถลกแขนเสื้อแล้วพุ่งเข้าใส่เลยน่ะ? เสิ่นชิงเชี่ยนรู้สึกไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ *
"ข้าอยากออกไปข้างนอกกับซือจุนจังเลยยย!" ณ เขาเทียนหลิง โม่สี่ฟุบหน้าลงกับระเบียงทางเดิน ทอดสายตามองท้องฟ้า พลางส่งเสียงทอดถอนใจ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขารู้สึกเสียใจที่ตัวเองเลือกเดินสายธุรกิจ หากเขาเลือกสายค่ายกลเหมือนอย่างศิษย์พี่หญิงใหญ่ เขาก็คงจะมีคุณสมบัติที่จะให้ซือจุนพาออกไปข้างนอกด้วยแล้วสิ! ชวีเชียนซิงถือม้วนตำราไม้ไผ่เดินออกมา พอเห็นโม่สี่ในสภาพแบบนี้ก็เขกหัวเขาไปทีหนึ่ง "อย่ามัวแต่อู้งาน ถึงแม้งานประมูลจะจบลงแล้ว แต่ยังมีงานเก็บกวาดอีกตั้งมากมายรอให้พวกเราไปทำอยู่นะ!"