เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 154 การเดินทางอันแสนสุข (2)
"ขอรับ/เจ้าค่ะ" พวกหรั่นเติงขานรับด้วยความเคยชินเป็นอย่างยิ่ง ต่อให้เป็นหรั่นเติง ก่อนจะออกมาก็รู้อยู่แล้วว่าตัวเองไม่มีทางหนีพ้นชะตากรรมที่ต้องเขียนรายงานอย่างแน่นอน พอเตรียมใจเผื่อไว้แบบนี้ ก็เลยไม่ค่อยรู้สึกเจ็บปวดทรมานเท่าไรนัก อีกอย่าง ความจริงนางก็มีความสนใจในตำหนักโลหิตมารอยู่บ้างเหมือนกันนะ!
ตำหนักโลหิตมาร ตำหนักสมดังชื่อของมัน พระราชวังแห่งนี้ไม่เพียงแต่ตั้งอยู่ในรอยแยกมิติของซากโบราณสถานเทพมารเท่านั้น แต่ยังถูกสร้างขึ้นภายในโครงกระดูกขนาดมหึมาของมารตนหนึ่งอีกด้วย นี่คือโครงกระดูกสีเลือดโครงหนึ่ง ถึงแม้มันจะไม่มีเลือดเนื้อและอวัยวะภายในหลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว ทว่ามันก็ยังคงดูดุร้ายน่าสะพรึงกลัวจนทำให้คนฝันร้ายได้ โดยเฉพาะตรงส่วนหัว ที่ครึ่งท่อนหน้าเข้าไปติดกะอยู่ตรงทางเข้าของรอยแยกมิติ——หรือควรจะพูดให้ถูกกว่านั้นก็คือ มารตนนี้ใช้หัวของมันเองกระแทกจนเกิดเป็นรอยแยกมิติต่างหาก