บทที่ 111 เทศกาลเซ่นไหว้ฤดูใบไม้ร่วงต้นเดือนสิบ (4)

บทที่ 111 เทศกาลเซ่นไหว้ฤดูใบไม้ร่วงต้นเดือนสิบ (4)

ทว่าเมื่อมองดูมังกรขาวที่กำลังวิ่งไล่ตามก้อนกลมสีทองอยู่กลางอากาศ และขั้นตอนการควบแน่นของก้อนกลมก้อนนั้น ไป๋จวิ้นก็กระแอมไอออกมา ดับความโลภในใจของตัวเองลงอย่างแรง

ทนไม่ไหวหรอก! ทนไม่ไหวจริงๆ!

ของของเซียนจุนปู๋เจวี้ยน ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะไปหมายปองได้หรอก

ยิ่งไปกว่านั้น โลกใบนี้จะเลี้ยงมังกรแท้ไหวหรือ? แม้ว่าปราณวิญญาณในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรจะถือว่าอุดมสมบูรณ์ดี แต่ถ้าเทียบกับแดนเบื้องบนแล้ว ก็แทบจะเรียกได้ว่าเป็นทะเลทรายแห่งปราณวิญญาณ มังกรแท้ในโลกใบนี้ก็ทำได้แค่แปลงกายเป็นมนุษย์เพื่อเคลื่อนไหวอย่างฝืนๆ สภาพร่างมังกรในตอนนี้ก็แทบจะเท่ากับอยู่ในสภาวะกึ่งขาดอากาศหายใจ หากอยู่นานๆ ไปจะต้องเป็นบ้าอย่างแน่นอน

ไป๋จวิ้นปลอบใจตัวเองด้วยความคิดแบบองุ่นเปรี้ยว