บทที่ 60 บาดแผล (2)

บทที่ 60 บาดแผล (2)

เพียงแต่พวกเขาไม่เห็น (เงาของ) ซือคงเย่า กลับเห็นพระจันทร์ที่เคยอยู่ไกลลับขอบฟ้ากำลังลอยเด่นอยู่ตรงหน้าต่าง ราวกับลูกตาหยกขนาดมหึมาที่กำลังจ้องมองทุกคนอย่างไร้อารมณ์

"อ๊ากก!"

ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างตกใจจนสะดุ้ง หลายคนก็พากันพุ่งพรวดลงไปชั้นล่างอย่างรวดเร็วเหมือนซือคงเย่า

พวกเขาได้ยินเสียงถอนหายใจแว่วๆ:

"ปล่อยให้หนีไปได้อีกแล้ว"

ผู้คนได้ยินดังนั้น มีหรือจะไม่รู้ว่าเป็นใคร ต่างพากันวิ่งหนีสุดชีวิตยิ่งกว่าเดิม

แต่ก็ยังมี "ผู้กล้า" ที่ไม่หวั่นเกรงอะไรเลย อย่างเช่นเซียนจวินชั่วพริบตา

"ฮ่าๆๆ โจวฮุ่ย! เจ้าถึงกับกล้าตามมาถึงที่นี่เลยรึ!" ตอนที่เซียนจวินชั่วพริบตาได้ยินเสียงนั้น เขาไม่โกรธกลับดีใจด้วยซ้ำ เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "ที่นี่คือถิ่นของข้า!"