บทที่ 59 บาดแผล (1)

บทที่ 59 บาดแผล (1)

แดนตะวันออก

ภายในวังเซียวเหยา เวลาของหออี้เนี่ยนนั้นหยุดนิ่ง

หอสามชั้นแห่งนี้ตั้งอยู่กลางทะเลสาบเซียวเหยา เพียงแค่เดินขึ้นไปบนระเบียงทางเดินยาวที่ทอดสู่ตัวหอ ก็จะมองเห็นม่านราตรีค่อยๆ โรยตัวลงมา พระจันทร์ที่ส่องแสงนวลตาแขวนตระหง่านอยู่บนท้องฟ้าสีครามเข้มอันห่างไกลตลอดกาล อาบไล้ตัวหอจนกลายเป็นภาพเงาดำทะมึน

ทุกคราที่สายลมแผ่วพลิ้วพัดผ่าน มีเพียงป่าไผ่หน้าหอเท่านั้นที่ส่งเสียงสวบสาบ หากมองดูให้ละเอียด จะพบว่าปล้องไผ่แต่ละปล้องล้วนประกอบขึ้นจากกระบี่หัก บางเล่มยังคงคมกริบไร้ที่เปรียบ ทว่าบางเล่มกลับผุกร่อนจนดูไม่ได้ รอยกระบี่แต่ละรอยบนนั้นล้วนบ่งบอกว่าพวกมันเคยผ่านการต่อสู้อันดุเดือดมาแล้ว

ทะลุผ่านป่าไผ่แห่งนี้ไป ก็คือหออี้เนี่ยน