บทที่ 36 ฐานะอาจารย์ (4)

บทที่ 36 ฐานะอาจารย์ (4)

แม้เขาจะมักเยาะเย้ยความเพ้อฝันของโม่เปย พี่สาวฝาแฝดของเขาที่เพ้อเจ้อเรื่อง "ผู้ช่วยชีวิตที่ร่วงหล่นมาจากฟากฟ้า" ว่ามันไร้สาระ แต่ทุกครั้งที่เขามองดูแสงเรืองรองบนร่างของซือจุน เขาก็รู้สึกว่าการปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่ความสงบสุขชั่วขณะนี้สักพัก คงจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง? โม่สี่คิดเช่นนั้น พลางหยิบลูกท้อเซียนชิ้นหนึ่งขึ้นมาใส่ปากอย่างระมัดระวัง

เป็นอย่างที่โม่เปยบอกจริง ๆ ด้วย ทั้งฉ่ำ ทั้งหวาน ไม่สิ ลูกท้อที่ซือจุนเอามาให้จะต้องดีกว่าลูกที่เจ้านั่นเอามาแน่นอน! โม่สี่ค่อย ๆ กินลูกท้อไปพลาง ก็รู้สึกว่าความรู้สึกไม่สบายตัวที่เกิดจากการหมดสติไปหลายวันได้มลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว แทนที่ด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างเต็มเปี่ยม