เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 247 โชควาสนา (1)
นอกนครกลางเมฆ
หลังจากออกจากสนามประลอง เซียนจุนปู๋เจวี้ยนกลับไม่ได้ตามนางเซียนเสียไปยังสระเมฆาของนาง
แม้ว่านางเซียนเสียจะอยากเชิญเซียนจุนไปรับรองใจจะขาด:
“ท่านเซียนจุน อุตส่าห์มาถึงนครกลางเมฆทั้งที กลับไม่ยอมมานั่งพักที่สระเมฆาของข้าสักหน่อย หรือว่ารังเกียจที่สระเมฆาของข้าไม่ดีพอหรือ?”
นางเซียนเสียเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มถอนหายใจ
นางอยู่ในรูปโฉมของหญิงชราไม้ใกล้ฝั่ง ใต้ตายังมีหยาดน้ำตารื้นอยู่ ดูราวกับคนแก่ที่ถูกลูกหลานทอดทิ้งไม่มีผิด เป็นประเภทที่สามารถเปรียบเปรยให้ทุกคนกลายเป็นลูกหลานอกตัญญู จนพาให้รู้สึกผิดขึ้นมาได้เลยทีเดียว
ทว่าในความเป็นจริงแล้ว อายุของเซียนจุนปู๋เจวี้ยนนั้นมากกว่านางเซียนเสียเสียอีก เมื่อเห็นนางทำเช่นนี้จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขำขันระคนอ่อนใจ
“ข้าเองก็อยากจะตอบรับคำเชิญของท่านใจจะขาด น่าเสียดายที่วันนี้ยังมีธุระต้องจัดการอีกมาก” โจวฮุ่ยปฏิเสธ
เขาไม่มีทางไปอย่างแน่นอน