เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 240 วันหยุดพักผ่อน (1)
“ท่านซือจุนปู๋เจวี้ยน เกี่ยวกับเรื่องเซียนแท้...” ชิงหยางชิงอวี่รีบเดินทางมาที่สำนักเทียนหลิง
นางกระโดดลงจากกระบี่บิน เดินผ่านลานกว้าง พอมายืนอยู่หน้าประตูถ้ำพำนักและเห็นร่างสีขาวดุจหยกนั้น ก็ตั้งใจจะเอ่ยถามเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับ “โครงการโลหิตเซียนแท้” ที่ยอดบรรพชนของตนกำลังศึกษาวิจัยอยู่ แต่สายตาสามคู่ที่จ้องมองมากลับทำให้นางต้องกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไป
สายตาคู่แรกย่อมต้องเป็นของท่านเซียนจุนปู๋เจวี้ยน
แม้ว่าสายตาของเขาในยามสอบและตั้งคำถามจะดูเข้มงวดจนทำให้คนไม่กล้าสบตาตรง ๆ แต่ในยามปกติกลับแฝงไว้ด้วยสีสันอันอ่อนโยนที่ชวนให้ผู้คนรู้สึกคล้อยตาม ทำให้ผู้ที่พบเห็นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกวางใจ กระทั่งอยากจะพรั่งพรูความในใจออกมา
ดังนั้นเมื่อชิงอวี่อยู่ที่สำนักเทียนหลิงนานเข้า กลับไม่ได้หวาดกลัวเซียนจุนปู๋เจวี้ยนเหมือนตอนที่พบกันครั้งแรกอีกแล้ว
กระทั่งยังกล้าส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวหน้าประตูถ้ำพำนักของเซียนจุนปู๋เจวี้ยนด้วยซ้ำ
และในตอนนี้นางก็ย่อมไม่ได้กลืนเสียงของตนเองลงไปเพราะสายตาของเซียนจุนปู๋เจวี้ยนอย่างแน่นอน
สิ่งที่ทำให้นางไม่กล้าส่งเสียงคือสายตาอีกสองคู่ต่างหาก