เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 239 ไม่อาจให้อภัย (2)
“อย่ามาทำเป็นพูดดีไปหน่อยเลย! เมื่อกี้เจ้าเห็น ๆ อยู่ว่าปล่อยแมลงหลุดมาได้ตัวนึง!”
“รอบต่อไปตาข้าแล้ว!”
“ใช่แล้ว นั่นมันแมลงมารเลยนะ หยางหยาง เจ้าอาจจะถูกปราณมารทำให้แปดเปื้อนแล้วก็ได้ หลีกทางไปเลยดีกว่า!”
เมื่อมองดูคนกลุ่มนี้ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวหมายจะ “แย่งชิงตำแหน่ง” ชิงหยางหยางก็โมโหขึ้นมาทันที: “ไสหัวไปเลย รอบนึงมีโอกาสพลาดตั้งสามถึงห้าครั้งนะ! อีกอย่างข้าจะถูกปราณมารทำให้แปดเปื้อนง่ายขนาดนั้นได้ยังไง ต่อให้มีปนเปื้อนมาบ้าง ปราณมารแค่นี้แค่เดินพลังวิถีเซียนไป๋อวี้รอบเดียวก็หายไปหมดแล้ว!”
วิถีเซียนไป๋อวี้คือหนึ่งในวิชาอาคมสืบทอดที่แท้จริงของคฤหาสน์เฉียนกู่
เนื่องจากมีต้นกำเนิดมาจากเซียนแท้ จึงมีประสิทธิภาพในการชำระล้างปราณมารโดยธรรมชาติ
อย่างปราณมารของราชาหนวดทองเมื่อครู่นี้ ต่อให้มันสามารถใช้ประโยชน์จากอารมณ์หงุดหงิดใจเพื่อทำให้จิตวิญญาณของชิงหยางหยางแปดเปื้อนได้จริง ๆ เขาก็แค่โคจรพลังหนึ่งรอบ ก็สามารถชำระล้างได้อย่างหมดจด เรียกได้ว่าเป็นเครื่องฟอกอากาศพลังงานมนุษย์เลยทีเดียว
หากมองในแง่นี้ คฤหาสน์เฉียนกู่ก็คือดาวข่มของเผ่ามารจริง ๆ นั่นแหละ
——ทว่าเมื่อเผ่ามารบุกรุกครั้งใหญ่ และปราณมารแผ่ขยายเป็นวงกว้าง ต่อให้เป็นคฤหาสน์เฉียนกู่ก็อาจจะต้านทานไว้ไม่อยู่เช่นกัน