กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 389
"พวกเราจะทำอะไรกันต่อดี"
"ก็ต้องตามไปสิคะ" กวนอวี๋เร่ง "ไปกันเถอะ เดี๋ยวคนอื่นก็วิ่งหายลับไปพอดี"
สถานีแรกที่หร่วนจิ่นเลือกคือรถไฟเหาะตีลังกา
รถไฟเหาะตีลังกาที่พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้าทิ้งตัวดิ่งลงมาเกือบจะเป็นแนวตั้ง พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังระงมไปทั่ว ฟู่เฝินซีเข้าคิวอยู่ตรงกลางกลุ่ม เงยหน้ามองรถไฟเหาะที่สูงเสียดฟ้า
ฟู่เฝินซี: "..."
แสงแดดจ้าสาดส่องลงบนใบหน้าของเขาจนทำให้รู้สึกแสบตาจนลืมแทบไม่ขึ้น อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเคว้งคว้างขึ้นมาเล็กน้อย:
ทำไมเขาถึงต้องมายืนอยู่ตรงนี้กันนะ?
ความหมายของชีวิตคืออะไรกันแน่?