เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 297
"ตกลงว่าจะไปหากู้อวิ๋น หรือจะไปกินมื้อฟรีกันแน่"
กูหลีจิ้งปัดสายตาขึ้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกดดัน มีความกดดันแบบผู้ใหญ่อยู่หลายส่วน ซึ่งความกดดันนี้เป็นสิ่งที่พ่อผู้ร่ำรวยรวดเร็วของพวกเขาไม่เคยมีมาก่อน
พนักงานในตระกูลกูมักจะเรียกสิ่งนี้ว่าสัมผัสแห่งความน่าเกรงขาม
กูฟู่ถูกมองจนรู้สึกหวั่น ๆ เล็กน้อย สายตาหลบเลี่ยงไปนิดหน่อย แต่ภายนอกยังคงรักษาความมั่นใจและมาดหยิ่งผยองไว้ได้ "ยังไงซะนั่นก็เป็นคอนเน็กชันของฉัน ถ้าคุณอยากเจอกู้อวิ๋น ก็ตามฉันมาสิ"
"ได้สิ" เขาลุกขึ้นยืน แสดงความยินดีที่จะได้เห็น "ไปดูคอนเน็กชันของคุณหน่อย"
ทั้งสองคนเดินไปหยุดยืนอยู่หน้าคาเฟ่ รออยู่ครู่หนึ่งจึงเพิ่งรู้ตัวว่า ต่างฝ่ายต่างไม่มีความคิดที่จะโทรศัพท์เรียกคนขับรถเลยสักนิด
กูหลีจิ้งขมวดคิ้วเล็กน้อย "รถเธอไปไหนล่ะ"